Instrument Rating & Single Engine Class Rating + Twinstar as my new office!

Lieve allemaal,

Het duurde eventjes maar dan heb je ook wat; ik heb in de tussentijd mijn Instrument-Rating binnengesleept evenals mijn Single-Engine-Class-Rating.

Ik wilde na het behalen van mijn instrument rating al een blogbericht maken, maar toen had ik geen tijd omdat ik een VFR-vlucht moest plannen naar Sedona en Flagstaff. Na deze vlucht de dag erna te hebben gevlogen leek het me leuk jullie up-te-daten met o.a. wat mooie foto’s van mijn reisje naar ’t noorden van Arizona. Maar helaas, er ging iets mis; toen ik mijn foto’s van mijn camera op mijn Tab wilde zetten is er iets fout gegaan waardoor al mijn foto’s ineens foetsie waren. Ik baalde hier enorm van maar wilde jullie toch graag laten weten wat er de afgelope tijd was gebeurd en dus besloot ik maar een blogbericht te maken zonder foto’s. Na ruim een uur getypt te hebben op mijn Samsung drukte ik op “Bericht Publiceren”. Toen ik vervolgens wilde kijken hoe ’t eindresultaat was viel opnieuw mijn mond open.. Niks van alles wat ik had geschreven was gepubliceerd en het stukje tekst was nergens terug te vinden…  Na dit incidentje had ik het eventjes gehad en begon ik me te focussen op mijn SE-class-rating- check. Vandaar dat het dus zo lang heeft geduurd tot het volgende blogbericht, mijn excuses hiervoor.

Maargoed, back to TOPIC.

Een tijdje terug stond ik ingepland voor een checkflight waarin mijn instrumentvlieg-skills op de proef worden gesteld. Hier heb ik al die tijd dat ik op de Diamondstar DA40 zit voor geoefend en nu was het dus zover. De planning had een foutje gemaakt waardoor ze mij met een Officiele JAA check examinator hadden ingepland ipv met een normale CAE-NLS instructeur. De Chief Flight Instructor van de NLS zag dit niet als een probleem en dus werd er gewoon gevlogen.

Mijn check examinator was meneer Haber. Deze meneer is inmiddels aangenomen op de 747-400 bij KLM!

Ik rond half 11 ’s ochtends ingepland voor mijn check. Na vooraf wat gebriefd te hebben begon de vlucht. Het werd een VFR departure over Chandler Airport heen richting Stanfield VOR. Een VOR is een baken dat allerlei magnetische radialen uitzend waardoor je je positie kan bepalen t.o.v. dat baken en het kan tevens gebruikt worden om een bepaalde koers van/naar het baken te vliegen.

Bij deze VOR aangekomen moest ik een hold draaien waarna er een procedure turn volgde voor de ILS approach into Casa Grande Airport. Aangekomen op de hoogte waarbij je moet bepalen of je de approach doorzet of niet, liet de examinator mij weten dat ik de baan nog steeds niet in zich had, waarna ik de Missed Approach Procedure moest vliegen. Hierna volgde het oproepen van Phoenix Approach. Tijdens het oproepen vroegen we om “Vectors for the VOR approach runway 30C into Gateway”. Dit wil dus zeggen dat je vraagt om hoogte/koers instructies van de verkeersleider. Na de approach op Gateway moest er een go-around worden gemaakt i.v.m. low-level-windshear(LLWS) boven de baan. Dit betekend dat de wind in een korte afstand significant veranderd van snelheid en/of richting. Een gevaarlijke situatie dus die we maar beter konden vermijden d.m.v. een go-around. Dit betekend dus vlak boven de baan je gas erop en je neus omhoog trekken waardoor je niet op de grond komt maar gewoon weer netjes de lucht in gaat.

Na deze go-around zijn we VFR (op zicht) teruggevlogen naar KFFZ oftewel Falcon Field, mijn thuisbasis.

Hier aangekomen werd mijn hand geschud en was ik Instrument Rated!

De dag erna was ik vrij. Dit kwam goed uit aangezien ik de dag daarop een VFR-navigatie vlucht zou hebben naar Sedona en Flagstaff (zoals eerder vermeld). Sinds lange tijd moest de VFR kaart er weer bijgepakt worden en moesten er lijntjes getrokken worden waarna de headings en hoogtes etc. moesten worden bepaald. Het was even opfrissen maar uiteindelijk is alles goed gekomen waarna we een hele leuke vlucht hebben gehad naar Sedona en Flagstaff (waar dus uiteindelijk alle foto’s van verloren zijn gegaan).

Aangezien ik Mike Pardieu ook heb voor de Twinstar, zal ik denk ik nog wel een keer naar Sedona en Flagstaff gaan! Foto’s zullen dus hoogstwaarschijnlijk nog volgen!

Na deze vfr-nav vlucht stonden er 3 solo’s op het programma. Mijn eerste 3 dagsolo’s in de DA40 en tevens mijn laatste 3 solo’s van mijn opleidingstraject. De eerste keer ben ik in het circuit gebleven om landingen te oefenen (1 uur). De tweede keer ben ik naar Wickenburg gegaan (ten Noord-Westen van Falcon Field (2,5 uur)) en de derde keer naar Ryan Field in Tucson (2,5 uur). Tijdens deze solo’s was er ook nog tijd voor het oefenen van wat Steep turns en Slow flight. Deze vaardigheden worden o.a. getest op je SE Class Rating Check. Voordat ik deze check moest vliegen stond er nog 1 laatste dual op de DA40 met mijn instructeur. Hierin deden wij net alsof het een check was en deden we wat landingen, emergencies en landingen. Ging gelukkig allemaal goed waarna ik klaar was voor mijn Check!

Een aantal dagen later stond ik ingepland met meneer Davidson. Een Ierse JAA examinator. Dit was dan ook mijn eerste echte officiele check van mijn opleiding. Na eerst een briefing te hebben gehad van hem over wat we allemaal zouden gaan doen op de check was het tijd om de lucht in te gaan. Gelukkig stond ik lekker vroeg (half 8) ingepland waardoor de lucht nog relatief smooth was. Zonder turbulentie dus! Dit komt goed van pas bij o.a. de steepturns waarbij je binnen bepaalde snelheid-en hoogte-limieten moet blijven.

Na een South-East departure vanaf KFFZ was het tijd voor een aantal Stalls. Dit betekend dat je je snelheid zodanig verminderd of een zodanig grote pitch-hoek maakt waardoor de luchtstroom over de vleugel niet meer voldoende is om het vliegtuig in de lucht te houden. Dit moet dus gecorrigeerd worden door o.a. je neus net iets onder de horizon te drukken en vol gas te geven. Na 2 verschillende soorten stalls te hebben opgelost was het tijd voor wat Steep turns; 1 naar links en 1 naar rechts. Deze gingen best goed waarna het tijd was voor een Engine Failure. De examinator trok mijn gas dicht waarna ik een landingsplek op de grond moest uitkiezen voor het geval we de motor niet meer aan praat zouden krijgen. Vervolgens mijn procedures gedaan om mijn motor weer aan de praat te krijgen, maar het hielp niet! Noodlanding maken dus! (gesimuleerde noodlanding).  Dit ging allemaal prima waarna we door konden vliegen richting Gateway Airport waar we even wat touch-and-goes zouden gaan doen. Allereerst eentje zonder flaps, daarna eentje zonder motorvermogen. Na 2 succesvolle landingen besloten we terug te keren naar KFFZ (Falcon Field) om tot slot een Short-Field-Landing te maken. Dit houd in dat je zo snel mogelijk op de baan komt en dan ook zo snel mogelijk tot stilstand komt. Hij wilde dat ik tussen de treshold en de blocks op de grond kwam en dat ik op taxibaan Bravo van de baan af kon. Dit lukte gelukkig waarna we terug gingen taxiën naar de Ramp. Na het afsluiten van mijn motor werd mij de hand geschud waarna ik Single Engine Class Rated ben. Nu mag ik dus in nederland elk één-motorig vliegtuigje huren en er een stukje in vliegen met bijvoorbeeld vrienden en/of familie.

Naast het feit dat dit mijn Single Engine check was, was het ook mijn allerlaatste vlucht op de Diamondstar (DA40) in mijn opleidingstraject. Nu is het tijd voor de grote broer van de DA40 oftewijl Twinstar (DA42);

Wingview

Na 4 dagen vrij te zijn geweest na mijn check was het vandaag tijd voor mijn eerste simulator sessie op de Twinstar. Eigelijk waren het er gelijk 2 want ik had een dubbele missie. We hebben heel erg veel behandeld waardoor ik al vrij snel het vertrouwen heb gekregen in het toestel. Nu nog 2 sim sessies en het is tijd om voor ’t eerst ECHT de lucht in te gaan met dit beest! Hij is 2 keer zo krachtig als de Diamondstar DA40 en heeft een intrekbaar-landingsgestel.

Het wordt dus steeds een stapje echter! Ik kan niet wachten tot ik voor ’t eerst de lucht in ga met de Twin.

Even heel iets anders.. Misschien hebben jullie ’t gezien op ’t nieuws of gelezen in de krant. In Phoenix was er afgelope week een enorme Dust-storm. Toen Kay en ik Sushi wilde gaan halen zagen we ineens een hele grote muur van zand op ons afkomen. Dit zag er echt enorm vet uit! Eenmaal aangekomen bij de Japanner had de zandstorm ons zo goed als ingehaald waarna we besloten onze sushi toch maar lekker daar op te eten. Ikzelf had mijn Camera niet bij me, maar mijn klasgenootje Thijs was toevallig op ’t vliegveld en heeft deze enorm bijzondere plaatjes weten te schieten:

Hopende u voldoende te hebben geinformeerd, verblijf ik…

Ehem..  Ik hoop  dat ik jullie zo weer een beetje op de hoogte heb gebracht van wat ik allemaal beleef hier aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. De fase op de Twinstar duurd ongeveer een maand, wat dus betekend dat ik over niet al te lang weer richting Nederland kom.. Joehoe !!

Liefs uit de VS,

Fer

Een foto'tje van 't nachtvliegen in de DA40 die ik toevallig tegenkwam.

Bezoek van Papa en Mama !

Beste allemaal,

(Alle foto's staan onderaan.)

Ik heb weer een hoop te vertellen, want de afgelopen 10 dagen waren mijn ouders op bezoek hier in Mesa. We hebben een hele hoop gezien en ervaren.

Het begon allemaal op 21 Mei 2011. Iets na 5’en land het “beest van Phoenix” op Phoenix Skyharbor International Airport. De 747-400 van British airways maakt echt een enorme indruk hier op Skyharbor aangezien 90% van alle vliegtuigen die hier landen of een 737 is van Southwest Airlines of een vliegtuig uit de A320 familie is van US Airways. Na een klein uurtje wachten bij de International Arrivals hal zag ik eindelijk mijn ouders weer na 4 maanden!

Na een hoop knuffelen was het tijd om de shuttle bus te pakken richting de car-rental, waar we een Chrysler Sebring Convertible (of iets van dezelfde klasse, meldde de site) op konden komen halen. Toen we vroegen om de autosleutels werd ons verteld dat de autosleutels in de auto zaten, en dat we hem makkelijk konden herkennen aangezien het de laatst overgebleven cabrio was in de garage.

Toen we de hoek omliepen zagen we ineens een knalrooie Ford Mustang Cabrio staan! Een supervette bak, maar wel een beetje klein;  Onze koffers gingen er maar net in.

Na alle koffers erin gepropt te hebben, zijn we gaan rijden richting het hotel waar mijn ouders de komende 10 dagen zouden verblijven. Het Clarion Inn, het iets versimpelde Clarion Hotel (waar we in Florida 2009 een aantal nachten verbleven) zag er netjes uit met een mooi diep zwembad en een lekker bed. Het bed was zo ruim dat ik besloot in ieder geval een aantal nachtjes over te blijven, wat uiteindelijk dus alle nachten werd!

Ookal was iedereen vrij moe, werd er even gewacht tot 12 uur snachts, aangezien ik dan in Arizona ook officieel jarig was (19 jaar)! Pap en Mam toverde allemaal kaarten tevoorschijn van familie uit Nederland die ik op mijn gemakje heb uitgepakt! Harstikke bedankt allemaal! Van mijn zusje Bianca kreeg ik een FC Barcelona badlaken uit Camp Nou (stadion van FC Barcelona) die ze gekocht had op een schoolreisje naar de Spaanse stad. Van pap en mam mocht ik lekker dingetjes uitzoeken tijdens het winkelen op de dagen die volgden.

 De volgende ochten werd er lekker relaxed ontbeten en zijn we naar de Scottsdale Fashion Square gereden om daar lekker te winkelen. Op de weg terug zijn we gestopt bij een plekje genaamd Old Town, wat geheel in de Western sfeer was opgezet. Hier lekker geluncht en vervolgens teruggereden naar ’t hotel om daar een lekkere duik te nemen. In de avond besloten we lekker uit eten te gaan aangezien het mijn verjaardag was! Met de klas zijn we een keer naar een Restaurantje (wat tevens een wijnbar is) geweest wat mij is bijgebleven, genaamd D-Vine. Hier hebben we heerlijk gegeten en heeft mijn moeder een mini Pinot Noir wijnproeverijtje gehouden.

De dag erna leek het ons leuk een lekker stukje te gaan rijden in ons Rode Monster. We kwam een super mooi beekje tegen met heel helder water. Na hier even een paar mooie plaatjes te hebben geschoten zijn we doorgereden naar Saguaro Lake. Dit is een meertje tussen de bergen, niet al te ver van Mesa. Hier een beetje rondgelopen en genoten van een lunch aan het water. ’S Avonds werd er  wederom lekker gegeten. Ditmaal bij Flancers. Dit is niet een heel bijzonder restaurant, maar aangezien ik dit vaak eet als ik geen zin heb om te koken (ik bedoel natuurlijk als ik geen zin heb om iets in de magnetron te gooien) vond ik het leuk dit te delen met mijn ouders. De avond verder was lekker op ons gemakje. We maakten de plannen voor ons Roadtripje naar de Grand Canyon via Sedona en Flagstaff (of Fletstek hoe je het ook maar noemen wilt mama) die we de volgende 2 dagen zouden gaan doen.

Aangezien Sedona niet heel ver is, besloten we lekker uit te slapen. Hierna even de route bekeken op google maps en vervolgens zijn we gaan rijden. De omgeving die je onderweg tegenkomt is geweldig en het is ook heel leuk om te zien hoe snel de omgeving anders wordt in korte tijd.

Na zo’n 2,5 uur rijden kwamen we aan in Sedona. Dit is een heel mooi stadje met een adembenemende omgeving. Na de middag hier te hebben rondgelopen met open mond, zijn we doorgereden naar Flagstaff. Dit kleine tripje van zo’n 45 minuten was nog mooier dan verwacht. Je klom via kronkelweggetjes een berg op met allemaal dennebomen en ravijnen. Aangekomen in Flagstaff checkten we in bij het Knights Inn hotel en zijn we een hapje gaan eten bij Granny’s Closet. Erg lekker gegeten!

Wat ons heel erg opviel in Flagstaff was dat het erg koud was in de avond. Aangezien wij onze kledingkeuze hadden gebaseerd op het Phoenix klimaat, was dit even bibberen. We maakten ons al zorgen over de volgende dag, waarop we de Grand Canyon zouden gaan bezoeken. We dachten er zelfs aan om een paar vesten te kopen tegen de kou!

Na een koude nacht hebben we genoten van het geweldig uitgebreide Intercontinentale ontbijt..  Niet dus! Met 4 zitplaatsen in de ontbijtzaal voor een hotel met 35 kamers en een geroosterd boterhammetje met suiker en jam, konden wij ons geluk niet op! Nouja.. genoeg gezeurd. Na ons te hebben afgemeld bij de receptie zjn we gaan rijden richting Williams. Vanuit dit stadje vertrekt iedere dag een Trein richting de Grand Canyon over de Grand Canyon Railway. Na een cowboy showtje te hebben gezien begon onze treinrit. Deze duurde zo’n 2,5 uur. Onderweg kon je genieten van een mooie omgeving die steeds kaler werd qua bebossing en kwamen er  westerntypetjes door de cabine lopen met een mondharmonica of met een banjo om de mensen te “vermaken”.

Na bijna 2,5 uur te hebben gereden kwamen we aan bij de Grand Canyon. Eerste indruk: .............

Precies, je denkt eventjes helemaal niks als je voor ’t eerst aan de rand staat van de grootste Canyon van de wereld waar je eventjes 1600 meter diep het ravijn in kijkt.

Hier hebben we lekker rondgelopen en veel foto’s genomen. Na zo’n 2 uur lopen kregen we hongen en hebben we lekker wat gegeten bij een restaurantje in het dorpje. Hierna was het alweer tijd om langzamerhand richting het treinstation te gaan lopen. Tijdens het lopen zagen we ineens een aantal chipmunks over een richteltje lopen. Dit zijn eekhoorntjes. Toen mijn moeder met een zakje chips ging zitten op de rand kwam er direct eentje op haar been zitten en pakje het chipje met 2 pootjes vast. Mij is het ook gelukt om er eentje te voeren! Echt super schattig als ze zo tam zijn.

Na al deze indrukken gingen we vermoeid de trein in terug naar Williams. Onderweg werd een treinoverval door cowboys in scene gezet. Wat wel even grappig was om te zien! Aangekomen in Williams zijn we meteen gaan rijden richting Phoenix. Na zo’n 2,5 uur rijden even gestopt voor wat eten en vervolgend doorgereden richting Phoenix. Helemaal uitgeput, overspoeld met indrukken van de natuur, zijn we in slaap gevallen in het hotel en werden we de volgende ochtend lekker uitgerust wakker. Om het relaxte gevoel erin te houden besloten we er een lekker rustig dagje van te maken door in ’t zonnetje bij ’t zwembad te gaan liggen.

Omdat het relaxdagje ons heel goed was bevallen, besloten we de dag daarna (vrijdag dus) niet heel anders aan te pakken. Na een ontbijtje lekker zwemmen en van elkaar genieten. Tegen het eind van de dag zijn we richting de Superstition Mall gereden om daar nog eventjes te shoppen. Hierna gingen we heerlijk eten bij de Cheesecake Factory, waar ze, naast heerlijke diners, ook heerlijke zelfgemaakte cheesecakes hebben. Smullen geblazen dus! We hadden een Witte chocolade-Caramel met Macadamia noten taartje uitgekozen en ’t was heerlijk!

De volgende dag zijn we even naar de Springs gereden (het campus waar ik verblijf) om even kleren op te halen en even een duik te nemen in ’t zwembad waar ik veel tijd doorbreng tussen het vliegen door. In de avond moest ik een nachtvluchtje maken van een uur waarin we pattern-work gingen doen. Dit is dus gewoon in het circuitje boven ’t vliegveld blijven om vooral de take-offs en ’t landen te oefenen.  Ik vond het erg leuk dat mijn ouders dit goed konden zien en meemaken!

Op zondag, met nog 2 volle dagen te gaan, besloten we nog maar ‘ns een winkelcentrumpje op te zoeken. Dit keer gingen we naar de Outlets at Anthem. Hier heb je een aantal leuke winkels bij elkaar zitten waar we lekker even hebben rondgelopen. Hier ben ik ook geslaagd voor een deel van mijn verjaardags cadeautje; One Million by Paco Rabanne (lekker luchtje).

’s Avonds gingen we Japans eten. Je kon je gerecht uitkiezen van de kaart en dat werd dan vlak voor je neus op een grilplaat klaargemaakt voor een toverkok. Ik noem het even toverkok omdat ‘ie bijvoorbeeld stukjes roerbakgroentje vanaf een meter met zijn spatel je bord op schoot. Erg leuk om te zien er prima eten! Ook bestelde we een lekkere sushi-rol die ik de vorige keer dat ik daar at erg lekker vond (met komkommmer en gefrituurde garnalen).

Maandag, de allerlaatse volle dag samen, werd benut om de Apache Trail te gaan rijden. Dit is een heel oud traject die de indianen vroeger gebruikten.  Langs deze trail kom je o.a. Goldfield Ghosttown en Canyon Lake tegen. De weg loopt al kronkelend door de bergen heen met steeds een prachtig uitzicht.

Als eerst waren we gestopt bij een Museum genaamd Lost Dutchman and Superstition Mountain Museum. Hier eventjes rondgelopen tussen de oude westerndingen door zoals een galg, koets met paarden en een western-jail (gevangenis) door. Ook stond er een kapel waar vroeger een film was opgenomen met Elvis.

Een paar mijl later stopten we bij Goldfield Ghosttown. Dit is een oud verlaten westernstadje dat je tegenkomt al na zo’n 5 mijl op de Apache Trail. Vroeger werd hier veel gewerkt in goudmijnen en woonden de mijners in dit stadje. Erg leuk om te zien. Hier hebben we ook een heerlijke Western-hamburger gegeten! Na een tijdje besloten we door te rijden, verder op de Apache Trail. Hier kwamen we een aantal scenic-viewpoints tegen waar je even met de auto kunt stoppen om van het uitzicht te genieten, te eten/drinken en, wat hier ook heel erg belangrijk is, je in te smeren met zonnebrand. Al na een kwartiertje in de zon met je hempje aan zie je de strepen op je rug.

Na ongeveer 22 mijl stopte het asfalt en kwamen we bij het offroad gedeelte van de trail. Na een paarhonderd meter kwamen wij erachter dat een stijve sportauto als een Ford Mustang niet echt de ideale auto is om te gebruiken op dit kiezel, grind, zand en weet ik veel wat weggetje. Jammer maar helaas.. we besloten om te keren.  Op de terugweg zagen we een bordje dat aangaf dat er gezwommen kon worden. Aangezien je met de Arizona hitte vaak toe bent aan een duik, besloten we te stoppen en te kijken wat er hier te doen was. Het bleek een mooi meertje te zijn: Canyon Lake. Dit is een leuk meertje tussen de bergen met een strandje. Het was er erg druk met allemaal mensen die lekker met de BBQ aan het relaxen waren. Heerlijk om even een duikje te nemen in natuurwater ipv in een zwembad! Hier een ruim uurtje gebleven en toen onze weg terug vervolgd.

Op onze laatste avond moest er natuurlijk ergens een lekker hapje gegeten worden. Omdat ik even niets nieuws kon bedenken waar we nog niet waren geweest zijn we wederom naar de Cheesecake Factory gegaan aangezien deze ERG was bevallen. Hier opnieuw heerlijk gegeten en van elkaar genoten.

Op de laatste dag deden we lekker rustigaan. Rond een uurtje of 10 uitgecheckt en richting de springs gereden (nadat alle koffers, tassen en wijzelf uiteindelijk in de Mustang waren gepropt).

Op de springs hebben we nog even lekker aan het zwembad gelegen voor een paar uurtjes en toen was het tijd om richting het vliegveld te gaan. Na een laatste Cappuccino voor mijn vader, een Mocha/Cocos Frappuchino voor mijn moeder en een Java Chip Frappuchino voor mij was het tijd voor ’t afscheid. Gelukkig is ’t nog maar voor een korte tijd dat ik hier zit en kan ik over ongeveer 2,5 maand naar huis!

Het was Onwijs gezellig met m’n ouders en ik ben ongelooflijk verwend door ze! Het was heerlijk om weer even iets van thuis bij me te hebben. Ook heb ik gigantisch veel  N E D E R L A N D S E  lekkernijen van ze gekregen waardoor ik nu deze blog zit te schrijven onder het genot van meergranen-afbakbroodjes met 1000dagenkaas, gestampte muisjes en pure chocoladehagelslag. Heerlijk!

Dit was dus zo’n beetje wat we met z’n 3en hebben gedaan in de 10 dagen dat ze hier waren. Helaas kon mijn lieve zusje er niet bij zijn maar die had het thuis druk genoeg met School.

Pap en Mam; Ik heb genoten!  :D

Nou, tot ’t volgende blogbericht!

Cheers,

Fer.