Beste mensen aan de andere kant van de Atlantische Oceaan,
Hier even een kleine update vanuit Amerika. Ik ben inmiddels aangekomen bij missie 80 en heb dus al een aantal Actual vluchten achter de rug en hoop sim-missies. Het actual vliegen is erg leuk. Vooral in de nacht boven Phoenix vliegen is erg mooi met alle lichtjes etc. Overdag vliegen is ook leuk, alleen moet je dan continue met een Hood (kap op je hoofd) vliegen en kan het erg, erg, erg HEET worden in het vliegtuig. In de Archer had je nog een soort van bescherming tegen de zon, maar in de Diamondstar heb je een koepel (canopy) waardoor je vrijwel constant in de hete woestijnzon zit.
Wel heb ik soms een beetje last van mijn nek tijdens het vliegen in de Diamondstar. De koepel is niet heel erg hoog waardoor ik soms met mijn koptelefoon tegen de koepel aankom. Hierdoor voel je allerlei vibraties van 't vliegtuig. Ik ga dan dus een beetje gebukt zitten om dit niet te hoeven voelen. Ach ja.. het is niet anders!
In de sim is het daarintegen erg relaxt.. qua ruimte dan.. Na vaak approaches te hebben geoefend (vooral de ILS/VOR approaches op Phoenix/Mesa gateway airport en Casa Grande Airport aangezien je die meestal krijgt op je I/R Check) zijn we vandaag (ongeveer anderhalf uur geleden) begonnen met het vliegen van partial-panel approaches. Hierbij vallen er allerlei systemen uit waardoor je gebruik moet maken van standby-instrumenten. Soms komt het er zelfs op neer dat zelfs je standby instrument is uitgevallen en je dus aan de hand van 2 andere instrumenten ongeveer moet schatten hoe je 3e instrument eruit zou kunnen zien.
Het is op dit soort momenten erg lastig om het vliegtuig straight & level te houden, laat staan een instrument approach te vliegen.
Dit gebeurde dus vanavond in de sim. Na mijzelf te hebben opgezet voor de eerste approach op casa grande airport kreeg ik de eerste failure. De magnetometer van de AHRS failde. Dit zorgt ervoor dat je geen heading meer tot je beschikking hebt op je display voor je. Nu moet je dus gaan overschakelen naar je magnetisch compass wat rechtsboven in de cockpit zit. Op een hele iritante plek, want de zogenaamde "scan" die je maakt met je ogen waarmee je alle instrumenten in de gaten houd, is nu veranderd van 1 beelscherm naar 1 beeldscherm en een instrument rechtsboven in de cockpit. Je zit nu dus de hele tijd met je hoofd "NEE" te schudden. Een ander vervelend iets aan het magnetisch compas is dat het "compass error" vertoond. Dit betekend dat als jij bijvoorbeeld op koers 030 moet uitdraaien, je eerder moet uitdraaien op bijvoorbeeld 010 (als je door 't noorden draait) dan op 030 omdat je compass een bepaalde slinger te verwerken krijgt door een bepaalde ophangingshoek die hij heeft. Heel ingewikkeld verhaal allemaal, Maargoed.. hiermee deed ik de approach wat volgens de normen verliep waarna ik doorvloog voor de NDB approach op Chandler Airport. Onderweg hiernaartoe kreeg ik een gehele ADC (Air Data Computer) failure. Als dit je overkomt moet je vrijwel volledig overschakelen op je standby instrumenten. Doordat je volledige scan verplaatst naar de standby instrumenten, veranderd er niet heel veel aan de scan die je maakt met je ogen. Dit is dus ook relatief een van de meest "eenvoudige" partial-panel situaties die er is. Na deze approach ook te hebben gevlogen kreeg ik een hele vervelende failure. Het begon met een alternator failure. Aangezien deze niet op te lossen was met de emergency checklist moest ik de "essential bus switch" aanzetten. Als de alternator niet werkt wil dit zeggen dat de elektriciteit die geleverd moet worden aan de instrumenten van de batterij moet komen. Omdat deze slechts voor een beperkte tijd elektriciteit levert moet je de "load" op de batterij verminderen door systemen die stroom nodig hebben maar niet "essentieel" zijn afsluiten van de stroomkring. Hiermee heb je dus voor een langere tijd stroom voor belangrijke instrumenten.
Na deze alternator failure kreeg ik een AHRS failure te verduren. AHRS staat voor Attitude, Heading Reference System. Als deze uitvalt heb je dus geen Attitude (stand van 't vliegtuig t.o.v. de aarde) en Heading (richting dat het vliegtuig opgaat) indicatie meer op je beeldscherm. Hier komt dan een groot rood kruis doorheen te staan. Goed.. wat nu!? overschakelen op je standby instrumenten wat betreft heading en attitude. Voor de heading gebruik je weer het magnetisch compass, voor de attitude gebruik je de standby artificial horizon. Dit is eigelijk hetzelfde als op je beeldscherm, maar dan als analoog instrument.
Alsof dit alles niet genoeg was, kreeg ik vervolgens nog een ADC failure te verwerken. Hierdoor had ik dus ook geen hoogte, snelheid en verticale snelheid indicatie meer op mijn beeldscherm. Nu moest ik voor de hoogte en snelheid ook overschakelen naar mijn standby instrumenten. Mijn verticale snelheid indicatie was ik kwijt, want hier heb je geen standby instrument voor. Nu vloog ik dus vrijwel alleen op mijn standby instrumenten. Nadat ik al een aantal zweetdruppeltjes over mijn voorhoofd voelde lopen kreeg ik nog een extra'tje van m'n instructeur. Zo gul als dat hij is, gaf hij me nog een standby-artificial horizon failure. Nu had ik dus totaal geen idee meer hoe de stand van mijn vliegtuig ten opzichte van de aarde was. Nu kom ik dus terug op de situatie die ik eerder beschreef in dit blogbericht, dat je soms aan de hand van 2 andere instrumenten moet schatten hoe je 3e eruit kan zien.
Ik was er alleen nog niet achter dat mijn standby ATT indicator gefaald was waardoor ik in een spin terecht kwam. Mijn instructeur begon te lachen aangezien hij me volledig de diepte in gooide en kwam naast me zitten. Ik kreeg even een verkorte cursus spin-training. Na het vliegtuig uit de spin te hebben gehaald moest moest ik het vliegtuig recht houden en op een bepaalde hoogte, koers en snelheid aan de hand van slechts 3 instrumenten: Mijn standby hoogtemeter, standby snelheidsmeter en magnetisch compass. Dit was het enige wat nog werkte op dat moment. Toen ik de baan in zicht had, kreeg ik een cross-wind (zijwind) te voorduren van 90 knopen (abnormale windsnelheid) wat mij naast de baan blies. Zelfs toen ik eenmaal op de grond stond, de motor uit had en de parking brake erop had gezet werd ik nog weggeblazen..
Na dit hele avontuur ging de simulator op pauze en waren de 2 uur voorbij.
Het was echt super lastig, maar ik heb er erg veel van geleerd. Nu ga je het systeem, als deze volledig werkt, veel meer waarderen.
Morgen staat er een Actual vlucht op het programma richting Tucson. Ik hoop dat het "slechte" bewolkte weer tot morgenavond aanhoudt zodat ik mijn eerste actual IFR vlucht kan loggen.
Een ander leuk ding is dat mijn ouders over 3 nachtjes bij mij in Mesa zijn!
Sorry voor de technische termen, maar ik wilde dit graag even vertellen aangezien ik het zelf ook een hele ervaring vond.
Groetjes uit Amerika,
Fer
donderdag 19 mei 2011
dinsdag 10 mei 2011
bye bye Archer, hello Diamondstar
Beste allemaal,
(alle foto's staan helemaal onderaan!)
De laatste tijd is er weer een hoop gebeurd. Bij mijn laatste blogbericht was ik ook vergeten te vertellen over de Airshow die ik heb bezocht, dus daar zal ik deze keer ook nog wat over vertellen.
Op Luke Airforce Base zijn we naar een vliegshow geweest waarbij je op de grond naar verschillende vliegtuigen kon kijken, terwijl er in de lucht shows aan de gang waren met o.a. Aerobatics & Formatievliegen.
We kwamen daar aan met de hele groep maar al snel waren Kevin en ik de groep kwijtgeraakt en gingen we samen op stap om verschillende vliegtuigen te bekijken. We hebben toen o.a. in een C-21 private Jet gezeten en in een Cessna 182 met G1000 glass cockpit!
Aan het eind van de dag kwamen de "Thunderbirds" een demonstratiegeven. Een groep bestaande uit 6 F16's gingen formatievliegen en een aantal stunts laten zien! Was erg indrukwekkend!
Na het behalen van mijn 70 uurs check had ik 15 uur Basic Instrument Flying voor de boeg. Hierbij is het de bedoeling dat je met een kap op je hoofd vliegt zodat je alleen maar naar je instrumenten kunt kijken.
Voordat ik aan deze lessen begon zag ik dat ik een nieuwe instructeur had gekregen. Meneer Michael Pardieu is mijn nieuwe IFR instructeur waarmee ik ook de Basic IFR en de DA-40 sim mee zal gaan doen. Omdat hij snel van de Basic IFR vluchten af wilde zijn besloot hij lange trips met ons te gaan maken. We mochten zelf kiezen waar naartoe! De eerste keer was samen met Tim naar Los Angeles (Hollywood om precies te zijn). Tim vloog heen en ik vloog terug! Onderweg even een tussenstop gemaakt op Palm Springs Intl. om te tanken en toen weer door!
De tweede keer was ook met Tim, alleen deze keer naar San Diego Intl airport! Ik vloog heen en tim vloog terug. San diego is echt prachtig. Je ruikt de oceaan als je daar rondloopt. Heerlijk! Ook hebben we daar in Little Italy lekker pasta gegeten.
De derde keer was samen met Kay. Omdat Kay graag Los Angeles wilde zien en ik het daar ook geweldig vond, besloten we wederom naar Hollywood te gaan. Van Nuys Airport om precies te zijn. Eenmaal aangekomen kregen we een auto voor zo'n 2 uur waarmee we Hollywood gingen verkennen. We bezochten Hollywood Blvd, Vine Street (walk of fame) en we zijn een stukje door de Hills gereden.
Echt een leuke ervaring!
Toen was het zover; Mijn laastste vlucht in de Archer.. Deze zou zijn met Bastiaan achterin en Randy Arellano (mijn VFR-instructeur) van Tucson Intl naar Falcon Field (Bastiaan had namelijk de heenweg naar Tucson gevlogen). Het was een fantastische vlucht! We waren nog in de lucht toen de zon onderging dus hebben we een nachtapproach gemaakt op Falcon! Alle lichtjes etc. is echt prachtig om te zien!
Mijn laatste landing ging lekker en zo kon ik met een goed gevoel mijn fase op de Archer III afsluiten!
Door deze lange vluchten vlogen de uren letterlijk om. Voor we het wisten waren we klaar met de Basic IFR vluchten en konden we gaan beginnen op de DiamondStar DA-40 simulator. Tot de dag van vandaag heb ik al zo'n 13 uur in de simulator doorgebracht en begint de Sim-fase ook op te schieten! Nog een aantal missie's en ik ga Actual op de DA-40 vliegen!
In de sim werden we vooral bekend gemaakt met de procedures van het nieuwe vliegtuig en de IFR procedures. De tijd in de sim ging heel snel. Ongeveer 2 uur per missie en zo'n 2 missies per dag. Althans, per dag... ik moet eigelijk zeggen per nacht. Omdat mijn instructeur vracht wil gaan vliegen heeft hij meer Nacht-vlieguren nodig. Wij zullen dus vrijwel standaard in de nacht gaan vliegen met hem en om ons te laten wennen aan het nachtritme mochten we ook al in de nacht gaan simmen. Zo'n twee weken terug had ik bijvoorbeeld eerst een missie van 2 uur om 8 uur savonds tot 10 uur savonds. En die zelfde nacht een missie van 3 uur snachts tot 5 uur sochtends.. Dat is dus echt Killing! Langzamerhand begin in echter wel te wennen aan mijn nieuwe nachtritme!
Na heel wat sim-uren mocht er eindelijk echt gevlogen worden! Ik heb inmiddels 4 vluchten erop zitten waarvan 2 nacht en 2 dag-vluchten. Het vliegtuig is veel gevoeliger dan de Archer. Dit komt grotendeels door de hoge aspect-ratio. Dit wil zeggen dat zijn vleugels erg lang zijn in verhouding met de breedte van de vleugels. Hierdoor is het vliegtuig gevoeliger voor alle aerodynamische krachten die er op het vliegtuig werken. We zullen de komende missie's vooral veel gaan oefenen om verschillende approaches te vliegen op vliegvelden en om holdings te draaien. (deze dien je te draaien als het bijvoorbeeld erg druk is in de approach en je moet wachten op een gaatje). In principe is de holding draaien niet heel moeilijk, maar toch wordt het al een heel stuk lastiger als er een beetje wind staat. Maargoed, hier zal ik allemaal wel beter in worden de komende tijd.
Ik zal binnenkort weer even een berichtje posten over wat mij voorderest allemaal overkomt hier in het zonnige Arizona. Het leuke is dat over 11 dagen mijn ouders 10 dagen komen!! Ik kan echt niet wachten tot ik ze weer kan zien!
Tot snel,
Fer
(alle foto's staan helemaal onderaan!)
De laatste tijd is er weer een hoop gebeurd. Bij mijn laatste blogbericht was ik ook vergeten te vertellen over de Airshow die ik heb bezocht, dus daar zal ik deze keer ook nog wat over vertellen.
Op Luke Airforce Base zijn we naar een vliegshow geweest waarbij je op de grond naar verschillende vliegtuigen kon kijken, terwijl er in de lucht shows aan de gang waren met o.a. Aerobatics & Formatievliegen.
We kwamen daar aan met de hele groep maar al snel waren Kevin en ik de groep kwijtgeraakt en gingen we samen op stap om verschillende vliegtuigen te bekijken. We hebben toen o.a. in een C-21 private Jet gezeten en in een Cessna 182 met G1000 glass cockpit!
Aan het eind van de dag kwamen de "Thunderbirds" een demonstratiegeven. Een groep bestaande uit 6 F16's gingen formatievliegen en een aantal stunts laten zien! Was erg indrukwekkend!
Na het behalen van mijn 70 uurs check had ik 15 uur Basic Instrument Flying voor de boeg. Hierbij is het de bedoeling dat je met een kap op je hoofd vliegt zodat je alleen maar naar je instrumenten kunt kijken.
Voordat ik aan deze lessen begon zag ik dat ik een nieuwe instructeur had gekregen. Meneer Michael Pardieu is mijn nieuwe IFR instructeur waarmee ik ook de Basic IFR en de DA-40 sim mee zal gaan doen. Omdat hij snel van de Basic IFR vluchten af wilde zijn besloot hij lange trips met ons te gaan maken. We mochten zelf kiezen waar naartoe! De eerste keer was samen met Tim naar Los Angeles (Hollywood om precies te zijn). Tim vloog heen en ik vloog terug! Onderweg even een tussenstop gemaakt op Palm Springs Intl. om te tanken en toen weer door!
De tweede keer was ook met Tim, alleen deze keer naar San Diego Intl airport! Ik vloog heen en tim vloog terug. San diego is echt prachtig. Je ruikt de oceaan als je daar rondloopt. Heerlijk! Ook hebben we daar in Little Italy lekker pasta gegeten.
De derde keer was samen met Kay. Omdat Kay graag Los Angeles wilde zien en ik het daar ook geweldig vond, besloten we wederom naar Hollywood te gaan. Van Nuys Airport om precies te zijn. Eenmaal aangekomen kregen we een auto voor zo'n 2 uur waarmee we Hollywood gingen verkennen. We bezochten Hollywood Blvd, Vine Street (walk of fame) en we zijn een stukje door de Hills gereden.
Echt een leuke ervaring!
Toen was het zover; Mijn laastste vlucht in de Archer.. Deze zou zijn met Bastiaan achterin en Randy Arellano (mijn VFR-instructeur) van Tucson Intl naar Falcon Field (Bastiaan had namelijk de heenweg naar Tucson gevlogen). Het was een fantastische vlucht! We waren nog in de lucht toen de zon onderging dus hebben we een nachtapproach gemaakt op Falcon! Alle lichtjes etc. is echt prachtig om te zien!
Mijn laatste landing ging lekker en zo kon ik met een goed gevoel mijn fase op de Archer III afsluiten!
Door deze lange vluchten vlogen de uren letterlijk om. Voor we het wisten waren we klaar met de Basic IFR vluchten en konden we gaan beginnen op de DiamondStar DA-40 simulator. Tot de dag van vandaag heb ik al zo'n 13 uur in de simulator doorgebracht en begint de Sim-fase ook op te schieten! Nog een aantal missie's en ik ga Actual op de DA-40 vliegen!
In de sim werden we vooral bekend gemaakt met de procedures van het nieuwe vliegtuig en de IFR procedures. De tijd in de sim ging heel snel. Ongeveer 2 uur per missie en zo'n 2 missies per dag. Althans, per dag... ik moet eigelijk zeggen per nacht. Omdat mijn instructeur vracht wil gaan vliegen heeft hij meer Nacht-vlieguren nodig. Wij zullen dus vrijwel standaard in de nacht gaan vliegen met hem en om ons te laten wennen aan het nachtritme mochten we ook al in de nacht gaan simmen. Zo'n twee weken terug had ik bijvoorbeeld eerst een missie van 2 uur om 8 uur savonds tot 10 uur savonds. En die zelfde nacht een missie van 3 uur snachts tot 5 uur sochtends.. Dat is dus echt Killing! Langzamerhand begin in echter wel te wennen aan mijn nieuwe nachtritme!
Na heel wat sim-uren mocht er eindelijk echt gevlogen worden! Ik heb inmiddels 4 vluchten erop zitten waarvan 2 nacht en 2 dag-vluchten. Het vliegtuig is veel gevoeliger dan de Archer. Dit komt grotendeels door de hoge aspect-ratio. Dit wil zeggen dat zijn vleugels erg lang zijn in verhouding met de breedte van de vleugels. Hierdoor is het vliegtuig gevoeliger voor alle aerodynamische krachten die er op het vliegtuig werken. We zullen de komende missie's vooral veel gaan oefenen om verschillende approaches te vliegen op vliegvelden en om holdings te draaien. (deze dien je te draaien als het bijvoorbeeld erg druk is in de approach en je moet wachten op een gaatje). In principe is de holding draaien niet heel moeilijk, maar toch wordt het al een heel stuk lastiger als er een beetje wind staat. Maargoed, hier zal ik allemaal wel beter in worden de komende tijd.
 |
| en dan sta je even naar een United Airlines vliegtuig op Palm Springs International |
 |
| met instructeur Mike in de auto in hollywood |
 |
| The Hills.. lauren conrad was nergens te bekennen |
 |
| hollywood |
 |
| met Tim op Van Nuys airport (Hollywood, CA) |
 |
| archer 5WG op san diego intl |
 |
| de auto die we hadden in san diego |
 |
| san diego! |
 |
| southwest op de achtergrond op san diego |
 |
| sta je daar.. holding short met je Archer op San Diego Intl airport.. Southwest b737 op short final |
 |
| Met instructeur Randy op Tucson Intl |
 |
| met Bastiaan op Tucson International Airport |
 |
| op Payson |
 |
| basic instrument flying met de hood op (kap op je hoofd) |
 |
| BIF vanaf Payson naar Falcon met instructeur Drew en Tim achterin |
 |
| de Diamondstar DA-40 |
 |
| DA40 Cockpit |
 |
| gewoon een mooi plaatje van de omgeving |
Ik zal binnenkort weer even een berichtje posten over wat mij voorderest allemaal overkomt hier in het zonnige Arizona. Het leuke is dat over 11 dagen mijn ouders 10 dagen komen!! Ik kan echt niet wachten tot ik ze weer kan zien!
Tot snel,
Fer
woensdag 13 april 2011
FIRST GOLDEN STRIPES !!
Beste iedereen,
Ferdi Colijn is nu Officieel Piloot. Met het behalen van mijn 70 uurs check heb ik ook mijn eerste gouden strepen gekregen!
Gister had ik de check. Die zou zijn samen met een instructeur die kan ingrijpen als er iets fout gaat en met de Chief Flight Instructor van de NLS op de achterbank om alles in de gaten te houden en te beoordelen. Na een briefing te hebben gehad wat er die dag allemaal zou gaan gebeuren ben ik naar het vliegtuig gelopen om mijn pre-flight te doen. Na enkele minuten kwamen de 2 instructeurs naar mijn vliegtuig en stapte in waarna ik de motor startte.
Het eerste gedeelte van de check was VFR-Navigatie. Je kunt een VFR-NAV log uitprinten waar je je koersen op kunt zetten, snelheden, tijden en brandstofverbruik. Dit in combinatie met je kaarten zou je moeten kunnen gebruiken om te navigaren in de lucht. Op een gegeven moment kreeg ik te horen dat ik moest diverten naar Bapchule. Dit is een klein plaatsje iets ten zuiden van phoenix. Wat je dan moet doen is ongeveer een koers schatten, anticiperen op de wind, je snelheid en afstand bepalen, de tijd die je erover doet bepalen en vervolgens het geschatte brandstofverbruik opschrijven. Dit doe je dus terwijl je ook nog eens het vliegtuig recht probeert te houden op de goede hoogte, koers en snelheid.
Na precies op de goede tijd bij Bapchule zijn aangekomen vertelde hij mij dat we "zogenaamd" een wolk in waren gevlogen. Ik moest toen mijn Hood opdoen (een soort pet waardoor je niet meer naar buiten kunt kijken maar alleen je instrumenten in de cockpit ziet) en een 180graden bocht naar links maken terwjil je je hoogte en snelheid constant probeert te houden. Hierna mocht ik de hood afdoen en kreeg ik meteen een Simulated Engine Failure.. ookwel: De instructeur trekt het gas dicht en doet net alsof je motor is uitgevallen. Je doet dat netjes wat je geleerd is (heel erg veel multitasken); Je houd je vliegtuig op 76 knopen, kiest een mooi weilandje uit om je noodlanding op te maken, doet al je flows en vervolgens precies goed uitkomen bij het veldje waar je de landing wil maken. Dit ging allemaal erg goed! Toen de CFI op de achterbank zag dat het goed ging en dat deze noodlanding daadwerkelijk zou werken, zei hij GO-AROUND waarna ik mijn motorvermogen weer terug kreeg en mijn neus weer de lucht in trok om terug op hoogte te komen. Direct hierna trok de instructeur weer mijn gas dicht. Toen was het 76 knopen houden en snel een plekje voor je neus aanwijzen om het kistje veilig aan de grond te zetten. "Okay, Go-Around" was het weer. De emergencies waren klaar en hij vertelde me dat ik naar Phoenix-Mesa Gateway Airport moest gaan om daar een Touch & Go te maken. Na deze Touch & Go ging ik door naar Falcon Field om 1 full stop te doen zonder flaps. Je komt dan iets sneller en iets lager aan. Ook heb je je neus iets meer omhoog dan normaal omdat je moet proberen af te remmen zonder flaps. Deze landing ging ook prima en we stonden weer veilig op de grond.
Na het uitzetten van de motor gaf de examinator mij gelijk een hand met de woorden: "Let me be the first one to congratulate you! That was a very nice pass!".
Eenmaal in zijn kantoor begonnen we te de-briefen (nabespreken) en kreeg ik mijn nieuwe epauletten in mijn handen gedrukt! Deze keer niet meer saai zwart, maar met 1 gouden streep op elke schouder!
Nu nog 15 uurtjes Basic Instruments vliegen op de Archer III, vervolgens simmen op de DA40 en dan IFR vliegen op de Diamond DA40! Een nieuw vliegtuig dus! Kijk er erg naar uit!
Nou mensen, dat was het weer voor deze keer. Tot ziens, schrijfs en hoors en we spreken mekaar.
Groetjes Fer
Ferdi Colijn is nu Officieel Piloot. Met het behalen van mijn 70 uurs check heb ik ook mijn eerste gouden strepen gekregen!
Gister had ik de check. Die zou zijn samen met een instructeur die kan ingrijpen als er iets fout gaat en met de Chief Flight Instructor van de NLS op de achterbank om alles in de gaten te houden en te beoordelen. Na een briefing te hebben gehad wat er die dag allemaal zou gaan gebeuren ben ik naar het vliegtuig gelopen om mijn pre-flight te doen. Na enkele minuten kwamen de 2 instructeurs naar mijn vliegtuig en stapte in waarna ik de motor startte.
Het eerste gedeelte van de check was VFR-Navigatie. Je kunt een VFR-NAV log uitprinten waar je je koersen op kunt zetten, snelheden, tijden en brandstofverbruik. Dit in combinatie met je kaarten zou je moeten kunnen gebruiken om te navigaren in de lucht. Op een gegeven moment kreeg ik te horen dat ik moest diverten naar Bapchule. Dit is een klein plaatsje iets ten zuiden van phoenix. Wat je dan moet doen is ongeveer een koers schatten, anticiperen op de wind, je snelheid en afstand bepalen, de tijd die je erover doet bepalen en vervolgens het geschatte brandstofverbruik opschrijven. Dit doe je dus terwijl je ook nog eens het vliegtuig recht probeert te houden op de goede hoogte, koers en snelheid.
Na precies op de goede tijd bij Bapchule zijn aangekomen vertelde hij mij dat we "zogenaamd" een wolk in waren gevlogen. Ik moest toen mijn Hood opdoen (een soort pet waardoor je niet meer naar buiten kunt kijken maar alleen je instrumenten in de cockpit ziet) en een 180graden bocht naar links maken terwjil je je hoogte en snelheid constant probeert te houden. Hierna mocht ik de hood afdoen en kreeg ik meteen een Simulated Engine Failure.. ookwel: De instructeur trekt het gas dicht en doet net alsof je motor is uitgevallen. Je doet dat netjes wat je geleerd is (heel erg veel multitasken); Je houd je vliegtuig op 76 knopen, kiest een mooi weilandje uit om je noodlanding op te maken, doet al je flows en vervolgens precies goed uitkomen bij het veldje waar je de landing wil maken. Dit ging allemaal erg goed! Toen de CFI op de achterbank zag dat het goed ging en dat deze noodlanding daadwerkelijk zou werken, zei hij GO-AROUND waarna ik mijn motorvermogen weer terug kreeg en mijn neus weer de lucht in trok om terug op hoogte te komen. Direct hierna trok de instructeur weer mijn gas dicht. Toen was het 76 knopen houden en snel een plekje voor je neus aanwijzen om het kistje veilig aan de grond te zetten. "Okay, Go-Around" was het weer. De emergencies waren klaar en hij vertelde me dat ik naar Phoenix-Mesa Gateway Airport moest gaan om daar een Touch & Go te maken. Na deze Touch & Go ging ik door naar Falcon Field om 1 full stop te doen zonder flaps. Je komt dan iets sneller en iets lager aan. Ook heb je je neus iets meer omhoog dan normaal omdat je moet proberen af te remmen zonder flaps. Deze landing ging ook prima en we stonden weer veilig op de grond.
Na het uitzetten van de motor gaf de examinator mij gelijk een hand met de woorden: "Let me be the first one to congratulate you! That was a very nice pass!".
Eenmaal in zijn kantoor begonnen we te de-briefen (nabespreken) en kreeg ik mijn nieuwe epauletten in mijn handen gedrukt! Deze keer niet meer saai zwart, maar met 1 gouden streep op elke schouder!
Nou mensen, dat was het weer voor deze keer. Tot ziens, schrijfs en hoors en we spreken mekaar.
Groetjes Fer
zondag 10 april 2011
Even tussendoor..
Lieve mensen,
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een blogbericht heb geplaatst. Dit komt mede doordat ik mijn eigen laptop niet meer ter beschikking heb.
Er zijn de laatste paar weken een hoop dingen gebeurd; Ik heb veel gevlogen maar ook veel gecanceld, ben weer een beetje begonnen met regelmatig te voetballen tegen o.a mensen van mijn school, de KLS (klm vliegschool) en Vietnamezen en chinezen, fitness bijna elke dag en eet typisch amerikaans eten (niet heel gezond dus).
De uren gaan hard! Ik heb nu zo'n 68 vlieguren op mijn naam staan. Nog 1 solomissie van 1,5 uur en dan heb ik mijn 70uurs check waarna je, bij succesvol afronden van de check, je eerste gouden strepen op je epauletten krijgt! Ik kijk hier heel erg naar uit!
Ik ben de laatste tijd veel bezig met Diverten (uitwijken) en Navigeren. Dit is allemaal nog VFR (Visual Flight Rules), wat betekend dat ik mijn positie in 90% van de gevallen bepaal door naar buiten te kijken en bergen, gebouwen, straten en andere plekken te herkennen. Na mijn 70 uurs check zal dit veranderen. Ik ga dan namelijk IFR vliegen (Instrument Flight Rules). Hierbij ga je je positie bepalen aan de hand van radiosignalen afkomstig van radiobakens en kijk je veel vaker op je instrumenten dan dat je naar buiten kijkt. Na mijn 70uurs check krijg ik eerst 15 uur (zo'n 6 missies) Basic Instrument Flying op de Piper Archer III. Dit is het vliegtuig waar ik al vanaf het begin op zit. Na deze 15 uur zal ik gaan simmen op de Piper Diamond DA40 simulator waarna ik volledig IFR zal gaan vliegen op de DA40.
Het optrekken met de jongens gaat harstikke goed! Met de NLSers onder elkaar is het gezellig en we gaan ook steeds vaker om met mensen van de KLS en mensen van China Eastern Airlines en Vietnam Airlines.
Na mijn 70uurs check zal ik uiteraard weer een berichtje plaatsen maar dit moest ik gewoon even doen omdat ik me schuldig voel over het feit dat ik niks van me laat horen.
Verder wil ik nog even zeggen dat ik van Koetje houd en dat hij nooit vergeten wordt! <3
Liefs Fer
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een blogbericht heb geplaatst. Dit komt mede doordat ik mijn eigen laptop niet meer ter beschikking heb.
Er zijn de laatste paar weken een hoop dingen gebeurd; Ik heb veel gevlogen maar ook veel gecanceld, ben weer een beetje begonnen met regelmatig te voetballen tegen o.a mensen van mijn school, de KLS (klm vliegschool) en Vietnamezen en chinezen, fitness bijna elke dag en eet typisch amerikaans eten (niet heel gezond dus).
De uren gaan hard! Ik heb nu zo'n 68 vlieguren op mijn naam staan. Nog 1 solomissie van 1,5 uur en dan heb ik mijn 70uurs check waarna je, bij succesvol afronden van de check, je eerste gouden strepen op je epauletten krijgt! Ik kijk hier heel erg naar uit!
Ik ben de laatste tijd veel bezig met Diverten (uitwijken) en Navigeren. Dit is allemaal nog VFR (Visual Flight Rules), wat betekend dat ik mijn positie in 90% van de gevallen bepaal door naar buiten te kijken en bergen, gebouwen, straten en andere plekken te herkennen. Na mijn 70 uurs check zal dit veranderen. Ik ga dan namelijk IFR vliegen (Instrument Flight Rules). Hierbij ga je je positie bepalen aan de hand van radiosignalen afkomstig van radiobakens en kijk je veel vaker op je instrumenten dan dat je naar buiten kijkt. Na mijn 70uurs check krijg ik eerst 15 uur (zo'n 6 missies) Basic Instrument Flying op de Piper Archer III. Dit is het vliegtuig waar ik al vanaf het begin op zit. Na deze 15 uur zal ik gaan simmen op de Piper Diamond DA40 simulator waarna ik volledig IFR zal gaan vliegen op de DA40.
Het optrekken met de jongens gaat harstikke goed! Met de NLSers onder elkaar is het gezellig en we gaan ook steeds vaker om met mensen van de KLS en mensen van China Eastern Airlines en Vietnam Airlines.
Na mijn 70uurs check zal ik uiteraard weer een berichtje plaatsen maar dit moest ik gewoon even doen omdat ik me schuldig voel over het feit dat ik niks van me laat horen.
Verder wil ik nog even zeggen dat ik van Koetje houd en dat hij nooit vergeten wordt! <3
Liefs Fer
maandag 14 maart 2011
NASCAR, NBA & 40 UURS CHECK !
Lieve Mensen!
Het heeft een tijdje geduurd maar dan heb je ook wat!
Bijna een maand geleden heb ik mijn laatste bericht geschreven over mijn 20 uurs check. Nu, zon 3 weken later, heb ik alweer mijn 40 uurs check erop zitten!
Allereerst even over de dagelijkse gang van zaken hier in Amerika;
Bijna elke dag wordt er gevlogen. Soms heb je de vroege vlucht te pakken van zon half 7 (waarbij je rond half 6 al op school word verwacht) en soms sta je op het schema voor de vlucht in de middag (rond 3 uur). Daar tussen in kan natuurlijk ook (half 10, half 1). De laatste tijd heb ik vaak het genoegen om als eerste van de dag het vliegtuig te mogen betreden (vroege vlucht dus). Aan de ene kant is dit vervelend aangezien je dan vroeg naar bed moet om fatsoenlijk aan je uren te komen. Aan de andere kant is het super relaxt aangezien je nog heeeeeeeeel de dag voor je hebt en leuke dingen kunt doen (en ja de hele dag niks doen aan het zwembad is ook leuk).
Laatst begon er iemand uit de groep ineens over het feit dat er een NASCAR race stond geplanned in phoenix. Echt iets typisch Amerikaans wat je gewoon een keer gezien moet hebben!
27 Februari was het dan zo ver. We gingen met een groepje van onze klas naar de Phoenix International Raceway (PIR) om daar het gebrul van al die autos aan te horen.
Al mijn klasgenoten hadden al een kaartje online gekocht. Ik wist niet zeker of ik meekon omdat ik een solo vlucht had staan op de dag van de wedstrijd. Toen het weer niet helemaal mee zat, besloot ik als PIC (pilot in command) om de vlucht te cancellen. Daar aangekomen hadden ze gelukkig nog kaartjes die slechts 5 dollar duurder waren dan die van het internet!
Daarna begon de race! Na een aantal rondjes was er een crash die even veel bekijks trok! Maar na een rondje of 200 werd het een beetje eentonig en besloten we dat het wel mooi was geweest en terug te keren naar de auto. Al met al een hele leuke ervaring. Ik kan nu zeggen: ''Ik ben bij een NASCAR race geweest". Klinkt toch best wel vet haha.
Om even door te gaan in de sportscene; we zijn ook naar een NBA wedstrijd geweest.
De phoenix SUNS tegen de denver NUGGETS. Een leuk potje opzich, ookal werd Phoenix behoorlijk weggespeeld door Denver. Tijdens de time-outs en pauzes tussen de speelhelfden door werd er genoeg gedaan om de mensen in het publiek te vermaken. Cheerleaders, Pizza dat het publiek in gegooid wordt, Dancing dad´s en een demonstratie van dunken met salto´s en nog meer dingen zorgde voor leuke intervallen tussen de spelmomenten door. Deze dingen samen met de wedstrijd zelf zorgde voor een leuke avond.
Misschien ook wel leuk om te vertellen dat ik mijn GROOTSTE HOT DOG OOIT heb gegeten. Tegenover het stadion waar de wedstrijd werd gespeeld verkochten ze hot dogs van 22 INCH (55,88 CM) lang !!!
Ongelooflijk maar waar.. Only in America zeg ik dan!
Goed... Back to business.
Vandaag heb ik mijn 40 uurs check met succes afgerond. Net als de 20 uurs check is dit een progressie check om te kijken of je voldoende progressie maakt tijdens de opleiding. Gisteren kon ik op mijn schema zien wie mijn examinator zou worden. Het was de heer Drew Deleon. Jawel, dezelfde meneer die ik ook op mijn 20uurs check had! Een hele aardige instructeur van een aantal kamergenoten van mij. Toen ik vanochtend op school aan kwam hoorde ik dat ik de Archer 962WG had voor mijn check --> jawel, het toestel dat ik ook had op mijn 20uurs check.. Best wel toevallig allemaal haha.
De check zelf is eigelijk hetzelfde als de 20uurs check, alleen wordt er nu veel strenger naar je gekeken en moet je meerdere procedures uit je hoofd kennen zoals engine failure, engine fire, short field landing, flapless landing etc. We gingen naar de North East practice area waar ik slow flight moest laten zien en wat stalls moest maken en daarna herstellen. Vervolgens trok de examinator het gas dicht en moest ik laten zien wat er moest gebeuren om het vliegtuig veilig aan de grond te zetten met deze zogenaamde `engine failure`. Ik koos een mooi weggetje uit en deed al mijn procedures waarna hij het gas weer erop gooide. Vervolgens gingen we terug naar Falcon Field waar ik een flapless landing moest laten zien waarbij je iets sneller en lager aankomt dan normaal. Vervolgens een touch & go gemaakt waarna ik nog een simulated-engine-failure kreeg op downwind (parallel aan de baan). Ik moest toch een short-approach maken en het vliegtuig zonder power op de baan zetten. Het ging allemaal harstikke goed en ik hoorde dat ik geslaagd was!
De volgende Check is mijn 70 uurs check! Dan krijg ik mijn eerste gouden strepen. Die check zal vooral bestaan uit uitwijken en navigeren. Naar verwachting zal ik die check ongeveer over een maand hebben.
Ik houd het even hierbij voor nu!
Groetjes uit Amerika
x-o-x Fer
Het heeft een tijdje geduurd maar dan heb je ook wat!
Bijna een maand geleden heb ik mijn laatste bericht geschreven over mijn 20 uurs check. Nu, zon 3 weken later, heb ik alweer mijn 40 uurs check erop zitten!
Allereerst even over de dagelijkse gang van zaken hier in Amerika;
Bijna elke dag wordt er gevlogen. Soms heb je de vroege vlucht te pakken van zon half 7 (waarbij je rond half 6 al op school word verwacht) en soms sta je op het schema voor de vlucht in de middag (rond 3 uur). Daar tussen in kan natuurlijk ook (half 10, half 1). De laatste tijd heb ik vaak het genoegen om als eerste van de dag het vliegtuig te mogen betreden (vroege vlucht dus). Aan de ene kant is dit vervelend aangezien je dan vroeg naar bed moet om fatsoenlijk aan je uren te komen. Aan de andere kant is het super relaxt aangezien je nog heeeeeeeeel de dag voor je hebt en leuke dingen kunt doen (en ja de hele dag niks doen aan het zwembad is ook leuk).
Laatst begon er iemand uit de groep ineens over het feit dat er een NASCAR race stond geplanned in phoenix. Echt iets typisch Amerikaans wat je gewoon een keer gezien moet hebben!
Al mijn klasgenoten hadden al een kaartje online gekocht. Ik wist niet zeker of ik meekon omdat ik een solo vlucht had staan op de dag van de wedstrijd. Toen het weer niet helemaal mee zat, besloot ik als PIC (pilot in command) om de vlucht te cancellen. Daar aangekomen hadden ze gelukkig nog kaartjes die slechts 5 dollar duurder waren dan die van het internet!
Alleen de intro van het evenement bestaande uit het volkslied (national anthem), vuurwerk en overvliegende straaljagers in formatie zorgde al voor een kippenvel momentje!]
De phoenix SUNS tegen de denver NUGGETS. Een leuk potje opzich, ookal werd Phoenix behoorlijk weggespeeld door Denver. Tijdens de time-outs en pauzes tussen de speelhelfden door werd er genoeg gedaan om de mensen in het publiek te vermaken. Cheerleaders, Pizza dat het publiek in gegooid wordt, Dancing dad´s en een demonstratie van dunken met salto´s en nog meer dingen zorgde voor leuke intervallen tussen de spelmomenten door. Deze dingen samen met de wedstrijd zelf zorgde voor een leuke avond.
 |
| Pizzabakkers voordat ze pizzas in het publiek gooien! |
Ongelooflijk maar waar.. Only in America zeg ik dan!
Goed... Back to business.
Vandaag heb ik mijn 40 uurs check met succes afgerond. Net als de 20 uurs check is dit een progressie check om te kijken of je voldoende progressie maakt tijdens de opleiding. Gisteren kon ik op mijn schema zien wie mijn examinator zou worden. Het was de heer Drew Deleon. Jawel, dezelfde meneer die ik ook op mijn 20uurs check had! Een hele aardige instructeur van een aantal kamergenoten van mij. Toen ik vanochtend op school aan kwam hoorde ik dat ik de Archer 962WG had voor mijn check --> jawel, het toestel dat ik ook had op mijn 20uurs check.. Best wel toevallig allemaal haha.
De check zelf is eigelijk hetzelfde als de 20uurs check, alleen wordt er nu veel strenger naar je gekeken en moet je meerdere procedures uit je hoofd kennen zoals engine failure, engine fire, short field landing, flapless landing etc. We gingen naar de North East practice area waar ik slow flight moest laten zien en wat stalls moest maken en daarna herstellen. Vervolgens trok de examinator het gas dicht en moest ik laten zien wat er moest gebeuren om het vliegtuig veilig aan de grond te zetten met deze zogenaamde `engine failure`. Ik koos een mooi weggetje uit en deed al mijn procedures waarna hij het gas weer erop gooide. Vervolgens gingen we terug naar Falcon Field waar ik een flapless landing moest laten zien waarbij je iets sneller en lager aankomt dan normaal. Vervolgens een touch & go gemaakt waarna ik nog een simulated-engine-failure kreeg op downwind (parallel aan de baan). Ik moest toch een short-approach maken en het vliegtuig zonder power op de baan zetten. Het ging allemaal harstikke goed en ik hoorde dat ik geslaagd was!
De volgende Check is mijn 70 uurs check! Dan krijg ik mijn eerste gouden strepen. Die check zal vooral bestaan uit uitwijken en navigeren. Naar verwachting zal ik die check ongeveer over een maand hebben.
Ik houd het even hierbij voor nu!
Groetjes uit Amerika
x-o-x Fer
woensdag 23 februari 2011
20uurs Check!
Lieve mensen,
Mijn eerste solo is pas een paar dagen geleden en ik heb nu al mijn 20uurs check erop zitten.
De dag na mijn eerste solo had ik een dual flight (met instructeur dus) naar de South-East practice area om mijn handelingen die getest worden bij je 20uurs check te reviewen. Dit ging allemaal goed waarna ik de dag erna SOLO naar de SE-practice area mocht om daar hetzelfde te doen, alleen dit keer zonder instructeur. Het ging allemaal goed! Na wat steep turns en slow flight gedaan te hebben besloot ik (als Pilot In Command... haha klinkt toch even leuk) terug te keren naar Falcon Field (KFFZ) om daar nog wat Full Stop Taxi Back's te doen. Na 1,5 uur vliegen vond ik het welletjes en parkeerde ik het vliegtuig weer netjes op de Sabena-Ramp.
Vandaag was het tijd voor mijn 20uurs check. Dit is mijn eerste checkride en tevens de laatste stap van de zogenaamde "Internal Selection Phase".
Gisteravond zag ik op mijn rooster dat de check zou worden afgenomen door Mr. Drew Deleon. Ik had hem 2 dagen als groundschool instructeur gehad en hij is ook de instructeur van 3 van mijn huisgenoten. Toch wist ik nog niet helemaal wat ik moest verwachten van hem als examinator. Dat was dus even afwachten.
Zo zag mijn "Checkride dag" eruit;
Half 8, de wekker gaat.. Douchen, aankleden, eten en om 5 over half 9 het busje richting school nemen. Daar aangekomen check je jezelf in bij Dispatch. "Good morning, DCOL (mijn naamcode) check-in". "We do not have any airplanes available, you're on stand-by" werd mij verteld. Dit betekend dus afwachten tot er een vliegtuig beschikbaar is.. Na een uur gewacht te hebben werden mijn examinator en ik een beetje onrustig omdat ons werd verteld dat er geen vliegtuig beschikbaar zou zijn tot 3 uur in de middag, terwijl mijn vlucht om 11 uur zou moeten plaatsvinden.
Mijn examinator en ik besloten, in afwachting van een vliegtuig, het theorie-examen voorafgaand aan de vlucht alvast te doen. Ik wist de vragen goed te beantwoorden en ik was good-to-go voor het praktische gedeelte.
Eindelijk kregen we een vliegtuig, de Archer962WG. Best een relaxed vliegtuig aangezien er een GPS in zit waar je makkelijk alle airspace klassen en vliegvelden kunt herkennen. Na de pre-flight gedaan te hebben begon ik met het briefen van mijn examinator:
"This will be a normal departure to the south east, rotation speed 65, climb speed 75, once we get to 1000ft above ground level we accelerate to 85 knots, at 2000ft we will make a climbing turn to a heading of 105 and make a continuous climb to 3700ft. In case of an engine failure on the runway i will stop the aircraft, in case of an engine failure after takeoff, we lower the nose, keep clean configuration and establish best glide speed 76 knots. We look for a safe place to land and if possible land in opposite direction of the departure-runway. Any Questions?"
"No Questions" was het antwoord.
Het taxien, de start en de klim verliepen vrijwel vlekkeloos. Het was lekker rustig in de lucht (weinig turbulentie) waardoor je goed je snelheid constant kon houden. Eenmaal aangekomen bij de ingang van de South East practice area wees hij naar links; okey let's go that way! (ineens gingen we naar de North-East practice area, waar ik dus nog nooit ben geweest).
Allereerst begonnen we met slow flight. Dit betekend rpm naar 1500 terwijl je je hoogte houd. Zodra je op 60kt zit verhoog je je rpm naar ongeveer 1800 terwijl je nog steeds je hoogte houd. Dit betekend dus dat je met een behoorlijke pitch-angle aan het vliegen bent. Na de slow flight kregen we een steep turn. Nog nooit heb ik een steep turn zo goed gedaan. Ik bleef vrijwel de hele 360 graden tussen 3950 en 4000ft in zitten. Dit is dus een hoogteverschil van 15 meter. Ikzelf was er erg tevreden mee en mijn examinator ook! Die gaf aan dat dit voor het aantal uren wat ik heb gevlogen een erg goede steep turn was, aangezien hij dit PPL (private pilot license) niveau vond. Dat moest ik even kwijt aangezien ik daar toch wel trots op ben en omdat tijdens mijn oefeningen in se SE-practice area ik de steep turns toch steeds het lastigst vond.
Na nog een paar dingen te hebben gedaan zei hij tegen me: "Get me back to Falcon, in one piece". Na even zoeken op de kaart en naar buiten te hebben gekeken wist ik welke kant ik op moest. Op een gegeven moment maakte ik radiocontakt met Falcon Tower, waarbij ik te horen kreeg dat ik nog niet hun airspace in mocht en het over 5 minuten nog eens moest proberen. Toen besloot ik om een grote cirkel te vliegen en de N/E practice area een beetje te verkennen. Na 5 minuten maakte ik opnieuw de call en werd ik toegelaten tot de Falcon Class-Delta-Airspace. Ik joinde het circuitje en maakte een touch & go. Het landen en flaren ging erg goed. Hierna nog een circuitje gemaakt en het toestel weer netjes op de grond gezet. Opnieuw verliep de landing lekker waarna we terug gingen taxien naar de sabena-ramp. Tijdens het taxien vertelde hij mij al: "You Passed!". Ik had het dus gehaald, voor de iets minder goed engels-sprekende-mensen onder ons.
Nu eindelijk weekend! Nouja, weekend.. Morgen een dagje wat o.a. zal bestaan uit Solo's bekijken van mensen uit mijn klas. Er zijn namelijk 4 mensen die morgen waarschijnlijk hun eerste solo gaan maken! Vrijdag staat mijn volgende vlucht alweer op de planning wat zal gaan over alle dingen die we de afgelopen 20 uur al hebben gedaan. Een soort "Refreshment" vlucht.
Nou mensen! Ik zou zeggen tot ziens/schrijfs/horens en we spreken mekaar!
Groetjes Ferdi uit het ietswat zonnige Mesa, Arizona.
Mijn eerste solo is pas een paar dagen geleden en ik heb nu al mijn 20uurs check erop zitten.
De dag na mijn eerste solo had ik een dual flight (met instructeur dus) naar de South-East practice area om mijn handelingen die getest worden bij je 20uurs check te reviewen. Dit ging allemaal goed waarna ik de dag erna SOLO naar de SE-practice area mocht om daar hetzelfde te doen, alleen dit keer zonder instructeur. Het ging allemaal goed! Na wat steep turns en slow flight gedaan te hebben besloot ik (als Pilot In Command... haha klinkt toch even leuk) terug te keren naar Falcon Field (KFFZ) om daar nog wat Full Stop Taxi Back's te doen. Na 1,5 uur vliegen vond ik het welletjes en parkeerde ik het vliegtuig weer netjes op de Sabena-Ramp.
Vandaag was het tijd voor mijn 20uurs check. Dit is mijn eerste checkride en tevens de laatste stap van de zogenaamde "Internal Selection Phase".
Gisteravond zag ik op mijn rooster dat de check zou worden afgenomen door Mr. Drew Deleon. Ik had hem 2 dagen als groundschool instructeur gehad en hij is ook de instructeur van 3 van mijn huisgenoten. Toch wist ik nog niet helemaal wat ik moest verwachten van hem als examinator. Dat was dus even afwachten.
Zo zag mijn "Checkride dag" eruit;
Half 8, de wekker gaat.. Douchen, aankleden, eten en om 5 over half 9 het busje richting school nemen. Daar aangekomen check je jezelf in bij Dispatch. "Good morning, DCOL (mijn naamcode) check-in". "We do not have any airplanes available, you're on stand-by" werd mij verteld. Dit betekend dus afwachten tot er een vliegtuig beschikbaar is.. Na een uur gewacht te hebben werden mijn examinator en ik een beetje onrustig omdat ons werd verteld dat er geen vliegtuig beschikbaar zou zijn tot 3 uur in de middag, terwijl mijn vlucht om 11 uur zou moeten plaatsvinden.
Mijn examinator en ik besloten, in afwachting van een vliegtuig, het theorie-examen voorafgaand aan de vlucht alvast te doen. Ik wist de vragen goed te beantwoorden en ik was good-to-go voor het praktische gedeelte.
Eindelijk kregen we een vliegtuig, de Archer962WG. Best een relaxed vliegtuig aangezien er een GPS in zit waar je makkelijk alle airspace klassen en vliegvelden kunt herkennen. Na de pre-flight gedaan te hebben begon ik met het briefen van mijn examinator:
"This will be a normal departure to the south east, rotation speed 65, climb speed 75, once we get to 1000ft above ground level we accelerate to 85 knots, at 2000ft we will make a climbing turn to a heading of 105 and make a continuous climb to 3700ft. In case of an engine failure on the runway i will stop the aircraft, in case of an engine failure after takeoff, we lower the nose, keep clean configuration and establish best glide speed 76 knots. We look for a safe place to land and if possible land in opposite direction of the departure-runway. Any Questions?"
"No Questions" was het antwoord.
Het taxien, de start en de klim verliepen vrijwel vlekkeloos. Het was lekker rustig in de lucht (weinig turbulentie) waardoor je goed je snelheid constant kon houden. Eenmaal aangekomen bij de ingang van de South East practice area wees hij naar links; okey let's go that way! (ineens gingen we naar de North-East practice area, waar ik dus nog nooit ben geweest).
Allereerst begonnen we met slow flight. Dit betekend rpm naar 1500 terwijl je je hoogte houd. Zodra je op 60kt zit verhoog je je rpm naar ongeveer 1800 terwijl je nog steeds je hoogte houd. Dit betekend dus dat je met een behoorlijke pitch-angle aan het vliegen bent. Na de slow flight kregen we een steep turn. Nog nooit heb ik een steep turn zo goed gedaan. Ik bleef vrijwel de hele 360 graden tussen 3950 en 4000ft in zitten. Dit is dus een hoogteverschil van 15 meter. Ikzelf was er erg tevreden mee en mijn examinator ook! Die gaf aan dat dit voor het aantal uren wat ik heb gevlogen een erg goede steep turn was, aangezien hij dit PPL (private pilot license) niveau vond. Dat moest ik even kwijt aangezien ik daar toch wel trots op ben en omdat tijdens mijn oefeningen in se SE-practice area ik de steep turns toch steeds het lastigst vond.
Na nog een paar dingen te hebben gedaan zei hij tegen me: "Get me back to Falcon, in one piece". Na even zoeken op de kaart en naar buiten te hebben gekeken wist ik welke kant ik op moest. Op een gegeven moment maakte ik radiocontakt met Falcon Tower, waarbij ik te horen kreeg dat ik nog niet hun airspace in mocht en het over 5 minuten nog eens moest proberen. Toen besloot ik om een grote cirkel te vliegen en de N/E practice area een beetje te verkennen. Na 5 minuten maakte ik opnieuw de call en werd ik toegelaten tot de Falcon Class-Delta-Airspace. Ik joinde het circuitje en maakte een touch & go. Het landen en flaren ging erg goed. Hierna nog een circuitje gemaakt en het toestel weer netjes op de grond gezet. Opnieuw verliep de landing lekker waarna we terug gingen taxien naar de sabena-ramp. Tijdens het taxien vertelde hij mij al: "You Passed!". Ik had het dus gehaald, voor de iets minder goed engels-sprekende-mensen onder ons.
Nu eindelijk weekend! Nouja, weekend.. Morgen een dagje wat o.a. zal bestaan uit Solo's bekijken van mensen uit mijn klas. Er zijn namelijk 4 mensen die morgen waarschijnlijk hun eerste solo gaan maken! Vrijdag staat mijn volgende vlucht alweer op de planning wat zal gaan over alle dingen die we de afgelopen 20 uur al hebben gedaan. Een soort "Refreshment" vlucht.
Nou mensen! Ik zou zeggen tot ziens/schrijfs/horens en we spreken mekaar!
Groetjes Ferdi uit het ietswat zonnige Mesa, Arizona.
vrijdag 18 februari 2011
FIRST SOLO !!
Lieve mensen,
Over 10 dagen zit ik hier alweer een maand! De tijd gaat echt razend rap.
Na 10 missies (vluchten) gedaan te hebben met verschillende oefeningen (landen, take off, stalls, steep turns, slow flight, engine failure etc.) was het vandaag eindelijk tijd om mijn eerste vlucht te maken ZONDER instructeur. Dus helemaal ALLEEN in een vliegtuig!
Voordat mijn instructeur mij solo wil laten gaan, wil hij eerst een dualvlucht maken van een uur om mijn landingen en prestaties in het circuit te beoordelen. Na een uur te hebben gevlogen in het circuit met 4 full-stop taxi-back's (volledige landing waarna je terug rijd naar het begin van de baan om weer take off te gaan) had hij voldoende gezien en trok de conclusie dat ik READY was om mijn eerste solo vlucht te gaan maken!
Na de 4e full-stop-taxi-back zijn we terug getaxied naar de ramp (platform waar alle lesvliegtuigen geparkeerd staan). Hier stapte mijn instructeur uit en tekende mijn Solo-endorsement in mijn logboek (dit geeft je officieel permissie om solo te vliegen). Een laatste handdruk en een duim omhoog van mijn instructeur, waarna de deur op slot ging!
Daar zat ik dan.. Alleen in een Cockpit van een vliegtuigje dat net zo makkelijk 2 ton kost. Ik begon met de cockpit preparation, waarbij je alle instrumenten checkt en het vliegtuig klaar maakt voor de vlucht. Daarna was het tijd om de motor te starten. Na de after-start-checklist te hebben afgerond vroeg ik mijn taxi klaring aan om permissie te krijgen voor het rijden naar de startbaan. Na deze permissie te hebben verkregen begon ik met taxieen waarbij ik langs mijn klasgenootjes reed die stonden te kijken hoe ik mijn solo ging doen. Erg leuk dat iedereen zo met elkaar mee leeft!
Na de run-up te hebben gedaan (rpm verhogen om te kijken of alle instrumenten het goed blijven doen onder verhoogde powersettings) vroeg ik mijn take-off clearance aan;
IK "Archer 4188Echo is holding short runway 4 Right, Delta 1 Ready for departure, closed traffic."
TOREN "Archer 4188Echo runway 4R Cleared for Take off, left closed traffic"
IK "Runway 4 Right Cleared for Take off, left closed traffic, Archer 4188Echo"
left closed traffic wil zeggen dat het circuitje linksom is. Dus na take off klimmen naar 2000ft boven zeeniveau en dan een klimmende linker bocht maken naar 2400ft (dit is de hoogte van het circuit hier op Falcon Field).
Daar gaatie dan! Full power, power checked, speed checked, 65 knots Rotate, 75knots klimsnelheid.
Na 2 linker bochten te hebben gemaakt kreeg ik ineens een realitycheck:
Hey.. Er zit niemand naast me en ik zit zo'n 350 meter boven de grond met ruim 175 km/h op de teller.. Best wel maf! Wat een vrijheid zeg.. Heerlijk gevoel!
Maarja, lets get back to work! "Archer 4188E runway 4 left Cleared to land" zegt de tower.. Ik kreeg dus nu de linker baan (er zijn 2 parallel banen hier op Falcon) aangewezen voor de full stop. Op 90 graden van de threshold flaps 10 selecteren en terug naar 85 knopen, op 45 graden van de threshold rpm terug van 2200 naar 1500 en flaps 25 selecteren tijdens een bocht naar links. Daarna de laatste linker bocht: van Base leg naar Final! Beginnen met dalen naar de baan toe en flaps 40 selecteren! Afremmen naar zon 65 knopen en rustig op de baan afvliegen. Hele kleine correcties is wat het verschil kan maken tussen een slechte en perfecte landing. Boven de baan aangekomen gaat het gas helemaal dicht en til ik langzaam de neus omhoog (dit heet Flaren). Hierna raakten mijn wielen de grond en leek het me wel verstandig om te beginnen met het afremmen van de kist, terwijl je hem recht op de baan houd!
Ik verliet runway 4 Left via Taxibaan Bravo, waarna ik nog runway 4 Right over moest steken. Na dit gedaan te hebben kreeg ik een taxi klaring naar de ramp waar mijn instructeur mij op stond te wachten met bijna al mijn klagenoten!
Na de motor te hebben uitgezet en de after-shutdown-checklist te hebben afgerond stapte ik uit, waarna ik een hand kreeg van mijn instructeur met de woorden: "Congratulations. I am proud of you!" Hierna knipte hij mijn stropdas doormidden en was het tijd om richting de campus te gaan waar mijn klasgenoten mij traditiegetrouw in het ijskoude zwembad gooiden!
Ach ja, toch wel een lekkere verfrissing en een soort "Nieuwe Start".
Nu gaat het pas echt beginnen!
Liefs,
Fer
Over 10 dagen zit ik hier alweer een maand! De tijd gaat echt razend rap.
Na 10 missies (vluchten) gedaan te hebben met verschillende oefeningen (landen, take off, stalls, steep turns, slow flight, engine failure etc.) was het vandaag eindelijk tijd om mijn eerste vlucht te maken ZONDER instructeur. Dus helemaal ALLEEN in een vliegtuig!
Voordat mijn instructeur mij solo wil laten gaan, wil hij eerst een dualvlucht maken van een uur om mijn landingen en prestaties in het circuit te beoordelen. Na een uur te hebben gevlogen in het circuit met 4 full-stop taxi-back's (volledige landing waarna je terug rijd naar het begin van de baan om weer take off te gaan) had hij voldoende gezien en trok de conclusie dat ik READY was om mijn eerste solo vlucht te gaan maken!
Na de 4e full-stop-taxi-back zijn we terug getaxied naar de ramp (platform waar alle lesvliegtuigen geparkeerd staan). Hier stapte mijn instructeur uit en tekende mijn Solo-endorsement in mijn logboek (dit geeft je officieel permissie om solo te vliegen). Een laatste handdruk en een duim omhoog van mijn instructeur, waarna de deur op slot ging!
Daar zat ik dan.. Alleen in een Cockpit van een vliegtuigje dat net zo makkelijk 2 ton kost. Ik begon met de cockpit preparation, waarbij je alle instrumenten checkt en het vliegtuig klaar maakt voor de vlucht. Daarna was het tijd om de motor te starten. Na de after-start-checklist te hebben afgerond vroeg ik mijn taxi klaring aan om permissie te krijgen voor het rijden naar de startbaan. Na deze permissie te hebben verkregen begon ik met taxieen waarbij ik langs mijn klasgenootjes reed die stonden te kijken hoe ik mijn solo ging doen. Erg leuk dat iedereen zo met elkaar mee leeft!
Na de run-up te hebben gedaan (rpm verhogen om te kijken of alle instrumenten het goed blijven doen onder verhoogde powersettings) vroeg ik mijn take-off clearance aan;
IK "Archer 4188Echo is holding short runway 4 Right, Delta 1 Ready for departure, closed traffic."
TOREN "Archer 4188Echo runway 4R Cleared for Take off, left closed traffic"
IK "Runway 4 Right Cleared for Take off, left closed traffic, Archer 4188Echo"
left closed traffic wil zeggen dat het circuitje linksom is. Dus na take off klimmen naar 2000ft boven zeeniveau en dan een klimmende linker bocht maken naar 2400ft (dit is de hoogte van het circuit hier op Falcon Field).
Daar gaatie dan! Full power, power checked, speed checked, 65 knots Rotate, 75knots klimsnelheid.
Na 2 linker bochten te hebben gemaakt kreeg ik ineens een realitycheck:
Hey.. Er zit niemand naast me en ik zit zo'n 350 meter boven de grond met ruim 175 km/h op de teller.. Best wel maf! Wat een vrijheid zeg.. Heerlijk gevoel!
Maarja, lets get back to work! "Archer 4188E runway 4 left Cleared to land" zegt de tower.. Ik kreeg dus nu de linker baan (er zijn 2 parallel banen hier op Falcon) aangewezen voor de full stop. Op 90 graden van de threshold flaps 10 selecteren en terug naar 85 knopen, op 45 graden van de threshold rpm terug van 2200 naar 1500 en flaps 25 selecteren tijdens een bocht naar links. Daarna de laatste linker bocht: van Base leg naar Final! Beginnen met dalen naar de baan toe en flaps 40 selecteren! Afremmen naar zon 65 knopen en rustig op de baan afvliegen. Hele kleine correcties is wat het verschil kan maken tussen een slechte en perfecte landing. Boven de baan aangekomen gaat het gas helemaal dicht en til ik langzaam de neus omhoog (dit heet Flaren). Hierna raakten mijn wielen de grond en leek het me wel verstandig om te beginnen met het afremmen van de kist, terwijl je hem recht op de baan houd!
Ik verliet runway 4 Left via Taxibaan Bravo, waarna ik nog runway 4 Right over moest steken. Na dit gedaan te hebben kreeg ik een taxi klaring naar de ramp waar mijn instructeur mij op stond te wachten met bijna al mijn klagenoten!
Ach ja, toch wel een lekkere verfrissing en een soort "Nieuwe Start".
Nu gaat het pas echt beginnen!
Liefs,
Fer
Abonneren op:
Posts (Atom)